Monday, June 27, 2016

என்ன எழுதறீங்க தோழர்?

இரு இலக்கிய நண்பர்கள் சந்தித்துக்கொண்டால் எப்படி இருக்கீங்க என கேட்க மாட்டார்கள் என்ன எழுதிக்கிட்டு இருக்கீங்க என்றுதான் கேட்பார். இருவரும் பரஸ்பரம் எதுவுமே எழுதாமல் இலக்கியச்சூழல் ஏன் இத்தனை மாசுபட்டிருக்கு என ஃபேஸ்புக்கில் ஸ்டேட்டஸூம், சரக்கு பாட்டிலுடன் செல்ஃபியும்தான் போடுவார்களென்றாலும் கூட இப்படிக் கேட்பதுதான் இலக்கிய மரபு.
சமீபத்திய உதாரண உரையாடல் ஒன்று உங்கள் பார்வைக்கு.
நான்: என்ன தோழர்.. என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க…?!
நண்பர்: ஒரு பெரிய முயற்சி தோழர்..
நான்: என்ன தோழர் பெரிய முயற்சி… எதும் நாவல் எழுதறீங்களா…?!
நண்பர்: ச்சே.. கம்ப்யூட்டர்ல தமிழ் டைப் அடிக்கலாம்னு எப்ப வந்திச்சோ.. அப்பவே நாவல் எழுதறதெல்லாம் சப்ப மேட்டராயிடுச்சி தோழர் (அப்ப.. நீ எத்தனடா எழுதியிருக்க வெண்ண..) இது வேற தோழர் இரண்டாயிரம் வருட தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் யாரும் செய்து பார்த்திராத பெருமுயற்சி தோழர்…
நான்: என்ன நண்பா பீடிகை பலமா இருக்கு…
நண்பர்: ஒரு நெடுங்கவிதை எழுதறேன் தோழர்.. அச்சுல குறைஞ்சது நானூறு பக்கங்கள் வரும்..
நான்: இதுல என்ன தோழர் புதுமை வேண்டிக் கெடக்கு… ஏற்கனவே கம்பராமாயணம், சிலப்பதிகாரம்னு தமிழ்ல நெடுங்கவிதையாடல் மரபு இருக்கே…
நண்பர்: லூசு மாதிரி பேசாதீங்க தோழர்… அதெல்லாம் சிறு சிறு தனிக்கவிதைகள் கொண்ட தொகுப்பு… நான் எழுதப்போறது சிங்கிள் கவிதை நானூறு பக்கம்..
நான்: ‘என்ன தோழர்ர்ர்… என்ன சொல்றீங்க… நானூறு பக்கத்துக்கு ஒரு சிங்கிள் கவிதையா.. வாசிச்சு முடிக்கிறதுக்குள்ள அல்லு சில்லாயிடுமே.. கேட்கவே விபரீதமா இருக்கே.. தலைப்பு என்ன வச்சிருக்கீங்க..
நண்பர்: ‘குடை’
நான்: தலைப்ப இவ்வளவு சின்னதா வச்ச நீங்க கவிதையையும் கொஞ்சம் சிறுசா ப்ளான் பண்ணிருக்கலாம் தோழர்..
நண்பர்: லுசு மாதிரி பேசாதீங்க தோழர்.. (கப்பிப்பயலே.. நானாடா லூசு!) நீங்கள்லாம் காலம் காலமா கவிதைக்கு இலக்கணம்னு கற்பனை பண்ணிட்டு இருக்கிற விஷயத்தை நான் உடைக்கப் போறேன். இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டுல உலகமொழிகள்ல எவனும் என்னைப் போல சிந்திச்சதில்ல. இலக்கியத்தில் புதுப்பாய்ச்சல்..! சரி… தோழர் நீங்க என்ன எழுதிக்கிட்டு இருக்கீங்க…
நான்: நான் உங்க அளவுக்கு என் சிந்தனைகளை குறுக்கிக்கல தோழர்… புதுசா ஒரு சமயநூல் எழுதறேன் தோழர். பகவத் கீதை, பைபிள், குரான் போன்ற நூல்கள் எழுதப்பட்டு பல ஆயிரம் வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இந்த பின் காலணிய, பின் நவீனத்துவ, உலகமயமாக்கல் சூழல்ல மனிதனுக்குப் புதிய வேத நூல் ஒண்ணு தேவைப்படுது இல்லையா.. அதைத்தான் பூர்த்தி பண்ணலாம்னு இருக்கேன் (தக்காளி… யாரு கிட்ட… நீ படிச்ச ஸ்கூல்ல நான் பிரின்ஸிபால் டா மொமண்ட்!)
(டீக்கடைக்காரன் சடாரென திரும்பி முறைக்க தமிழிலக்கிய தளகர்த்தர்களாகிய நாங்களிருவரும் டீக்கு காசு எவன் அழுவது எனும் சில்லறையுகத்தின் கவலைக்குள் தள்ளப்பட்டோம்)

கவர்னரின் ஹெலிகாப்டர்

நண்பர்களே, சொல்லித் தெரியவேண்டியிராத ஆளுமைகளால் நிறைந்திருக்கிறது இந்த அவை. இந்த முன்னோடிக் கலைஞர்களை வணங்கி, ஓர் எளிய வாசகனாக ‘கவர்னரின் ஹெலிகாப்டர்’ நூல் எனக்களித்த வாசகானுபவத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
ஒரு சிறந்த பாடல் என்பது சிறந்த மெட்டே என்று இளையராஜா அடிக்கடி சொல்வாரென கேள்வியுற்றிருக்கிறேன். ஒரு நல்ல பாடலுக்கு சில சமயங்களில் பொருத்தமான வரிகள் அமையாமல் போய்விடலாம்; பாடியவர் அதற்குரிய பாவத்துடன் பாடி நீதி செய்யாமற் போய்விடலாம்; டெக்னோ இசைக்கருவிகள் இசைக்கப்படாமல் அல்லது உயர்தர தொழில்நுட்பத்தில் ஒலிப்பதிவு செய்யப்படாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பாடலின் மெட்டு உங்கள் ஆன்மாவைத் தொடும் என்றால் அந்தப்பாடல் நிற்கும். காலம் உள்ளவரை காற்று உள்ளவரை நம் காது மடல்களில் கூடு கட்டி குடியிருக்கும்.
கருணா இளையராஜாவின் தீவிர உபாசகர். தன் எழுத்துக்களில் வாஞ்சை எனும் மெட்டை அவர் உருவாக்குகிறார். பின்பு அதில் துல்லியமான பால்ய நினைவுகளை உயர்தர அங்கதச் சுவையுடன் கலந்து கதை சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார். நாம் அதன் தொழில்நுட்பங்களைப் பற்றி, வடிவ ஒழுங்கைப் பற்றி கவலையின்றி அந்தக் கதையில் லயித்து விடுகிறோம். அவரது கதைகளிலோ கட்டுரைகளிலோ உவமை, உருவகம், படிமம், நுண்சித்தரிப்பு, அகச்சித்தரிப்பு என எந்தவிதமான சிக்கல்களும் இல்லை. அவர் சொல்லும் கதையே அவரது மெட்டு. அந்த மெட்டுக்குள் இவை எல்லாமே அடங்கி விடுகிறது. இந்தத் தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த கதையான சாமந்தி இதற்கு ஆகப்பொருத்தமான உதாரணம். முனுசாமியின் நிலத்தில் இஸ்ரோவின் ராக்கெட் உதிரி பாகம் ஒன்று விழுந்து விடுகிறது. அதனையடுத்து நிகழும் களேபரங்களில் மெள்ள மெள்ள ஒரு சிறிய குடியானவனின் கனவுகள் சிதைவதன் சித்திரம். அரச பயங்கரவாதமென்பது அகப்பட்டவனைத் தூக்கிலிடுவது மட்டுமல்ல அழையா விருந்தாளியாக ஓர் அழகிய குடும்பத்தில் புகுந்து அதன் நிம்மதியை அலைக்கழித்துச் செல்வதும் அரச பயங்கரவாதத்தின் சிறு துளியே. நேரடியாக அதைச்சுட்டும் ஒரு வரி கூட அக்கதையில் இல்லை. இதுதான் கருணா உருவாக்கும் மெட்டு.
கதையில் போகிற போக்கில் ஒரு வரியை எழுதுகிறார். அந்த வீட்டுச் சின்னப்பெண் அரசு இலவச தொலைக்காட்சியில் இருக்கும் சின்னத்தை சுரண்டி அழித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அமுவைப் போலவே என்னையும் வியப்பிலாழ்த்திய வரி அது. அந்த ஒரு வரியே தனிக்கதைகளை உருவாக்கக் கூடியது. தெளிவத்தை ஜோசப்பின் குடைநிழல் நாவலில் சிறிய ஒருவரித் தகவல் வரும். கதை நாயகனின் சிறிய மகளுக்கு மீன் என்றால் அலர்ஜி. ஏனெனில் ஒரு முறை சமைக்க வாங்கி வந்த மீனின் வயிற்றில் உண்டு செரிமானம் ஆகாத ஒரு மனித விரல் இருக்கும். ஒரு வரிதான், ஆனால் அது வரலாற்றின் மாபெரும் இன அழிப்பு ஒன்றில் அடித்துக் கடலில் வீசி காணாமல் ஆக்கப்பட்ட எத்தனையோ இளைஞர்களைப் பிரதிநிதி செய்யும் விரலல்லவா? அதைப் போல அந்தச் சின்னப்பெண் சுரண்டி அகற்ற நினைப்பது எதை என்ற கேள்வி பல்வேறு சாத்தியங்களை நோக்கி வாசகனைச் செலுத்தக் கூடியது.
கருணாவின் வாஞ்சை களங்கமற்றது. முன்பின் அறியாதவர்கள் மீதும் எளியவர்கள் மீதும் மட்டுமல்ல அது சகல ஜீவராசிகளின் மீதும் படர்கிறது. கிளிகள் வந்து கொத்துவதற்காகவே திணை பயிரிடும் விவசாயி கருணாவை எனக்குத் தெரியும். கூண்டுப்பறவைகளுக்கும் மரம் வேண்டுமென மரத்தைச் சுற்றியே கூண்டமைப்பவர். கலாப்ரியாவின் மொழிகளிலேயே சொல்வதானால் அவருக்கு மரங்கொத்தியின் கூடும் தெரியும், குஞ்சும் தெரியும், பாஷைகளும் கூட தெரிந்திருக்கலாம்.
கவர்னரின் ஹெலிகாப்டர் நூலில் இடம்பெற்றிருக்கும் பெரும்பாலான கட்டுரைகள் இணையத்தில் வெளியானவை. அவற்றை அப்போதே உடனுக்குடன் வாசித்து என் நண்பர்களுக்கும் பகிர்ந்திருக்கிறேன். அவரது ஒவ்வொரு கட்டுரைகளும் குறைந்தபட்சம் பதினைந்தாயிரம் இணைய வாசகர்களேனும் வாசித்த கட்டுரைகள். குறிப்பாக சுஜாதாவின் ஆட்டோகிராஃப் மற்றும் ராங் கால் ஆகிய இரண்டு கட்டுரைகளும் என் கணிப்பில் சில லட்சம் பேர்களால் வாசிக்கப்பட்டிருக்கும் சாத்தியம் உண்டு. ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்ற முன்னணி படைப்பாளர்கள் இந்த கட்டுரைகளைத் தங்களது தளத்திலும் வெளியிட்டு இவர் மீது அடையாளம் பாய்ச்சியவர்கள்.
தி இந்து தமிழின் வருகைக்குப் பிறகு டிம் பார்கஸ், தாமஸ் எல் ஃபிரிட் மேன், பால் க்ரூக்மேன், ஜூலியன் பார்ன்ஸ் போன்ற சர்வதேச அளவில் புகழ்மிக்க கட்டுரையாளர்களின் மொழிபெயர்ப்புகள் நமக்கு வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. அவற்றை ஆழ்ந்து வாசிக்கையில் உலகெங்கிலும் எழுதப்படுகிற சிறந்த கட்டுரைகளைப் பற்றிய ஒரு பிடி கிடைக்கிறது. பீடிகைகளற்ற பளீரென்ற துவக்கம், புல்லட் ரயிலைப் போன்ற சர சர வேகம், மையத்தை விட்டு விலகாத போக்கு, உயர்தர அங்கதம், சமகாலத்தன்மை, தேய்வழக்குகள் இல்லாமை போன்றன அவற்றின் பொதுத்தன்மைகளாக இருக்கின்றன. இவை கருணாவின் கட்டுரைகளோடு கச்சிதமாகப் பொருந்திப் போவதை அவதானிக்க முடிகிறது. உதாரணமாக கருப்புகொடி கட்டுரை. பலத்த பாதுகாப்புகளை சுலபமாக தாண்டி ஜெயவர்த்தனேவிடம் கையொப்பம் வாங்க வந்த கருணாநிதி எனும் பெயருடைய சிறுவன். ஒரு திகில் படத்தைப் பார்ப்பது போன்ற அனுபவத்தை வாசகனுக்குக் கடத்த வல்லது.
கருணாவின் நினைவாற்றல் பிரமிக்க வைக்கிறது. 25 வருடங்களுக்கு முன்னர் உருவாகி உருவான வேகத்திலேயே அழிந்து போன பேசிக், போர்டிரான் புரோக்ராம்களை நினைவு வைத்திருந்து எழுதுகிறார். முப்பத்தைந்து வருடத்திற்கு முன் ஒரு வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்து போட்டுக்கொண்டிருந்த கால்குலஸ் தியரம் அவருக்கின்னும் நினைவிருக்கிறது. சைக்கிளை சாத்தி வைக்கும் சுவற்றில் பெடல் பட்டு லேசாகப் பெயர்ந்த சுவரின் காரைப் புள்ளி நினைவிருக்கிறது.
கருணா சுஜாதாவின் சிஷ்யப்பிள்ளை. கதைமாந்தருக்கு வேணு பிரசாத் எனப் பெயரிடும் அளவிற்கு சுஜாதா தாசன். அதைப் பகிரங்கமாகச் சொல்வதில் ஒரு கூச்சமும் கொள்ளாத நேர்மை அவருக்குண்டு. ஆனால் நான் அவரை அமுத்துவின் பின்னத்தி என்றே சொல்லுவேன். சிரிக்கச் சிரிக்க தகவல் செறிவுடன் சித்தரிப்பது.. கதையின் இறுதியில் அவர்களோடு சேர்ந்து சிரித்த பாவத்திற்கு கையில் ஒரு டைனமட்டை கொடுத்து விடுவது என இவர்களுக்குள் ஒற்றுமை அதிகம். இவர்கள் இருவரது கடைசி அத்தியாயங்களும் நம் வாய் வழியாக கையை நுழைத்து இதயத்தை ஒரு முறை பிசைந்து விடக்கூடிய அபாயம் கொண்டவை.
இவ்வளவு துல்லியமான நினைவும், சரளமான உரைநடையும் கொண்ட கருணா எழுதவேண்டியது ஒரு நாவலே என நான் அடிக்கடி சொல்வேன். இந்த மேடையிலும் அதையே சொல்லி அவரை வாழ்த்தி விடைபெறுகிறேன்.
(14.08.2015 அன்று நெல்லையில் நடைபெற்ற ‘கவர்னரின் ஹெலிகாப்டர்’ நூல் அறிமுகவிழாவில் பேசிய உரை)

அவ்வை முளரி


கலைஞர்களால் நிறைந்திருக்கிறது இந்த அவை. முளரி எனும் தமிழ்ச்சொல் தாமரை மலரைச் சுட்டும். வனம் என்றொரு பொருளும் உண்டு என்கிறது மதுரை தமிழ்ப் பேரகராதி. அவ்வைமுளரி எனும் சொற்சேர்க்கை கோணங்கியினுடையது. எந்த ஒரு சொல்லையும் வேறொரு உயரத்திற்கு தூக்கியடிக்கக் கூடிய ரசவாதி அவர். அவ்வை அறைக்குள் அமர்ந்தெழுதிய கவிஞி அல்ல. அலைந்து திரிந்தவள். ஓவியர் சந்ருவும் அவரது வழித்தோன்றல்களும் அப்படிப்பட்ட கலைஞர்களே என்பதைச் குறிப்புணர்த்தும் விதமாக ‘அவ்வை அலைந்து திரியும் வனம்’ என பொருள் படும்படி இந்தக் கல்லூரிக்குப் பெயர் தேர்வு செய்திருக்கிறார்.
ஒரு பேச்சரங்கில் இலக்கியத்தின் பயன் மதிப்பென்ன என்றொரு வழக்கமான பல்லவி ஜெயமோகனிடம் முன்வைக்கப்பட்டது. மனிதன் உயிர்த்திருக்க உணவே பிரதானம் என்றிருக்கையில் அதை விடுத்து இலக்கியத்தை கலைகளைப் பேசி திரிவதன் பொருளென்ன என்பது வினா எழுப்பியவரின் வாதமாக இருந்தது. “சோற்றால் மட்டுமே நிரப்பி விடமுடியாத இடமென ஏதேனும் ஒன்று உங்களுக்குள் இருக்குமாயின் அதை இலக்கியம் நிரப்பும்” என அவர் பதிலிறுத்தார். வாழ்தல் என்பதை வெறுமே உண்டு உறங்கி புணர்ந்து மறைதல் மட்டுமே என கருதுபவர்களுக்கு மத்தியில்தான் மீண்டும் மீண்டும் கலையின் அவசியத்தைச் சொல்லிச் சொல்லி மாய்ந்து போகிறார்கள் படைப்பாளிகள். இந்த விஷம் தோய்ந்த கேள்விகள் ஏன் கலைஞர்களிடம் மட்டுமே முன் வைக்கப்படுகிறதென்பது புரியவில்லை. விஷத்தை விழுங்கி விழுங்கிதான் கலைஞன் பளிங்காகிறான் எனும் ஹருகி முரகாமியின் சொற்களை இத்தருணத்தில் பொருத்தப்பாடு கருதி நினைவு கூர்கிறேன்.
கலையின் முதற் தகுதியே பயன்மதிப்பினை நிராகரிப்பதுதான் என்பதென் துணிபு. கட்டற்ற அழகுணர்ச்சியோடு பாயுமொரு உள்ளார்ந்த அறிவுச் செயல்பாடு. இலக்கியமும் கலையும் பலநூறு நிகர் வாழ்விற்கான சாத்தியங்களை வழங்குகிறது. ஒவ்வொரு கலைப்படைப்பும் நம்மை மேலும் விரித்துக்கொள்ளவே உதவுகிறது.
நவீன ஓவியங்களும் வரைகலை தொழில்நுட்பங்களும் தமிழ்ப் படைப்புகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை ஓர் இலக்கிய வாசகனாக என்னால் உணர முடிகிறது. நவீன ஓவியங்களுக்கும் நவீன கவிதைகளுக்கும் கொடுக்கல் வாங்கல் இருக்கிறது. மீபுனைவு பெருநாவல்களில் வரைகலை தொழில்நுட்பத்தின் செல்வாக்கினை பா.வெங்கடேசன் சமீபத்திய இலக்கிய இதழ் ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருந்தார். எவ்வகையில் பார்த்தாலும் ஒரு தமிழிலக்கிய வாசகனுக்கு ஓவியங்களும் சிற்பங்களும் உபரி ரசனைகளாக இருப்பது தவிர்க்க ஏலாதது.
ஓவியர் சந்ருவினுடைய நேர்காணல்களும் நேர் உரையாடல்களும் எனக்கு ஓவியங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் கூடவே நவீன கவிதைகளோடு நெருங்கி உறவாடவும் உதவியிருக்கின்றன. அவ்வகையில் அவர் எங்களுக்கு மானசீக ஆசானும் கூட. இந்த மாமேதையின் வழிகாட்டலில் பயில இருக்கும் மாணவர்களை சற்றே பொறாமையுடன் வாழ்த்தி விடைபெறுகிறேன்.
(02-10-15 அன்று அவ்வைமுளரி நுண்கலைக் கல்லூரி திறப்பு விழாவில் வழங்கிய வாழ்த்துரையின் சுருக்கப்பட்ட வடிவம்)

இலக்கியமும் வாழ்க்கையில் வெற்றியும் - ஒரு விவாதம்


நீங்கள் எழுதிய பாடல்கள் அனைத்தும் சூப்பர் ஹிட்டடித்தும் ஏன் ஒரு பாடலாசிரியராக வசனகர்த்தாவாக சினிமாவில் நீடிக்க இயலவில்லை என கவி பிரான்சிஸ் கிருபாவிடம் அவர் தள்ளாடாத தருணத்தில் கேட்டேன். குடி ஒரு காரணமில்லை. எத்தனையோ திரைக்கலைஞர்கள் போதை இல்லாமல் தொழிலுக்கு வருவதில்லை. உண்மையில் போதையில் மட்டுமே அவர்களால் இயல்பாக இருக்க முடியும். பிரான்சிஸ் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் சொன்னார் ‘இலக்கியம்தான்’. ஓர் இலக்கியவாதி – இதில் இலக்கிய வாசகனையும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் – இயங்கும் விழுமியங்களே வேறு. சினிமா உள்ளிட்ட தொழிற்துறைகளின் விழுமியங்கள் வேறு. இலக்கியம் உருவாக்கியளித்த தரமும் கையளித்த அறமும் செய்தொழிலில் சிக்கல் உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கும் என்றார். சில நிஜ உதாரணங்களைச் சொன்னார்.
இலக்கிய வாசிப்பின் நேரடிப் பயனாக நம்முள் விளையும் மனிதம் கறாரான நிர்வாகத்திற்கு இடையூறு செய்வதை நான் அன்றாட வாழ்வில் அவ்வப்போது உணர்வதுண்டு. இலக்கியப் பரிச்சயம் ஓரளவுக்கு மேல் வென்றெடுக்கும் வேகத்தை மட்டுப்படுத்துகிறதா எனும் கேள்வியுடன் மற்றொரு துணைக்கேள்வியும் எழுந்தது. தமிழகத்தின் மிகச்சிறந்த இலக்கிய உபாசகர்களிடம் இலக்கியம் உங்களுக்குத் தருவதென்ன எனும் கேள்வியைக் கேட்டேன். நிகர்வாழ்வு அனுபவம், ஆன்மிகமான உச்ச தருணங்கள், மிகச்சிறந்த போதை, சுயத்தை நோக்கிய தேடல், மனங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் வாழ்க்கையை அறிந்து கொள்ளவும் உதவுகிறது என விதம் விதமாய் பதில்கள் வந்தன. சரி இத்தனை சிறப்பு மிக்க இலக்கியத்தை நீங்கள் ஏன் உங்கள் வீட்டிற்குள் அறிமுகப்படுத்தவில்லை? தமிழ்நாட்டில் இலக்கிய கூட்டத்திற்கு மனைவி மக்களோடு வருபவர்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். தீவிர வாசகர்களின் பிள்ளைகள் கூட எதையும் வாசிப்பதில்லை. ஏன் வாசகர்கள்.. எழுத்தாளர்களது வீட்டின் நிலை என்ன? பல புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்களின் மகன்கள் கூட எதையும் வாசிப்பதில்லை. ஏன் இலக்கியம் வாசல் படிக்கு வெளியே நிறுத்தப்படுகிறது?
ஈரட்டிக்கு வரும் வழியில் தொழிலதிபர்களான சிவா, அரங்கா, செந்தில், விஜயசூரியன் ஆகியோருடன் இதைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டே வந்தேன். நால்வரும் ஏதோ ஒரு வகையில் இலக்கிய வாசிப்பு தங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதாகவே நினைத்தார்கள். இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்து ஏறியடிக்க, ஈவிரக்கமின்றி திறமைக் குறைபாடுள்ள ஊழியர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க, கொழுத்த லாபம் பார்க்க, தொழில் எதிரியை தின்று செரித்து முன்னேற என பல உதாரண சந்தர்ப்பங்கள்.
திருக்குறளரசியுடன் விவாதித்தபோது இரண்டு விஷயங்களை சொன்னாள். பெரும்பாலானவர்கள் ஒரு இமேஜை உருவாக்கிக்கொள்ளும் பொருட்டுதான் இலக்கியப் பரிச்சயம் கொள்கிறார்கள். பிற்பாடு தாங்கள் தங்களுக்குரிய இடத்தை சென்றடைய முடியாமைக்கு வாசிப்பின் கவனச் சிதறலே காரணம் என மிகையாக கற்பிதம் செய்துகொள்கிறார்கள். நூல் வாசிப்பும் விவாதங்களும் கைவிட முடியாததொரு போதையென்றே கருதுகிறார்கள். ஆகவே, தங்கள் பிள்ளைகளை பணத்தை நோக்கிய பாதையில் விசையுடன் செலுத்துகிறார்கள். குழுமத்திலேயே ஓரிருவரைத் தவிர பிள்ளைகளுக்கு இலக்கியப் பயிற்சியை அறிமுகப்படுத்துபவர்கள், மனைவியோடு இணைந்து வாசித்து விவாதிப்பவர்கள், குடும்பத்துடன் கூட்டங்களுக்கு வருபவர்கள் மிக குறைவாக இருப்பதன் காரணமும் இதுவாக இருக்கலாம் என்றாள்.
புகழ், பதவி, பணம், பெண்ணாசை போன்ற எளிய இலக்குகளை உத்தேசித்து எழுத வந்த பலரும் எழுத்தினால் அவை சாத்தியமல்ல என்பதை உணர்ந்ததும் தங்கள் பிள்ளைகளை வேறு திசைகளில் செலுத்துகிறார்கள் எனும் அவளது கருத்தும் புறக்கணிக்கத்தக்கதல்ல என்றே தோன்றுகிறது.
ஈரட்டி பயணத்தில் கோல்ஃப் ஆட்டம் பற்றி விவாதிக்கப்பட்டது. உலகின் உச்சபட்ச சி.இ.ஓக்கள் கோல்ஃப் ஆடுகிறார்கள். ஜனாதிபதிகள், நாடுகளின் அதிபர்கள், தொழிலதிபர்கள், கலைஞர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் விஞ்ஞானிகள் ஏன் ஆன்மிகவாதிகளும் கூட கோல்ஃப் ஆடுகிறார்கள். எதிராளி இல்லாத தன்னோடு தான் ஆடும் இந்த ஆட்டம் பிஸினஸ் ஸ்டாட்டஜிக்களை உருவாக்கவும், தொழில் நெருக்கடிகளைத் திறம்பட சமாளிக்கவும் பேருதவியாக இருக்கிறது என்கிறார்கள். பெரும்பாலான தொழில் ஐடியாக்கள் (ஐபிஎல் போல) கோல்ஃப் மைதானத்தில் கருக்கொண்டவையே. கோல்ஃப் ஆடும் ஒரு சதவிகிதத்திற்கும் கீழான ஒரு கூட்டம்தான் மொத்த உலகையும் ஆண்டு கொண்டிருக்கிறது என்றே சொல்லலாம். இலக்கியம் தராத எந்த ஒன்றை ஒரு குச்சியும் பந்தும் உருவாக்கி கையளிக்கிறது?
லெளகீக பயன்மதிப்பைக் கொண்டு இலக்கியத்தினை அளவிட முடியாது என்ற போதிலும் என்னுடைய கேள்விகளை இவ்வாறாக சுருக்கி எளிமைப்படுத்துகிறேன்:

1) இலக்கியப் பரிச்சயம் ஒருவனின் வென்றெடுக்கும் வேகத்தை மட்டுப்படுத்துகிறதா?

2) அதன் பொருட்டே வெறும் மனப்பழக்கமாகக் கருதி வீட்டிற்கு வெளியே நிறுத்தப் படுகிறதா?

3) இலக்கியமும் ஒரு போதைதானா?
***
மேற்கண்ட எனது கேள்வி ஜெயமோகன் தளத்தில் வெளியானது; நண்பர்களின் பல்வேறு பதில்களும் இறுதியாக ஜெயமோகன் அளித்த பதில்களும் ஒரு விவாதமாக தொகுக்கப்பட்டு இந்த இணைப்பில் உள்ளது: https://docs.google.com/document/d/1ew8PQT7z0bwCnqskVROsM5l-jNoXmbqd0ZITvZNM7rI/edit